در عهد او از اين جهت با مروشاهجان پاىتخت سنجر همسرى ميكرده است . از شعراى بزرگى كه بهرامشاه را مدح گفته‌اند بايد نام مسعود سعد سلمان و سنائى غزنوى و عبد الواسع جبلى و سيّد حسن اشرف غزنوى و عثمان مختارى غزنوى را بخاطر سپرد . از كتب عديده كه بنام اين پادشاه بنظم و نثر تأليف يافته مشهورتر از همه يكى حديقة الحقيقة منظومهء معروف حكيم سنائى است كه آن را اين گويندهء استاد در سال 525 اندكى قبل از فوت خود باسم بهرامشاه ساخته ديگر كليله و دمنهء بهرامشاهى ريختهء قلم منشى بزرگ ابو المعالى نصر اللّه بن عبد الحميد شيرازى كه يكى از شاهكارهاى نثر زبان فارسى است ، ديگر بصاير يمينى در تفسير تأليف فخر الدّين محمّد بن محمود نيشابورى كه از اجلّهء علماى دستگاه بهرامشاه بوده و در سال 530 كه سنجر بسركوبى بهرامشاه بغزنين آمده اين فاضل بسفارت از جانب پادشاه غزنه پيش سلطان رفته و سنجر را نسبت ببهرامشاه بر سر رأفت آورده است . 13 - تاج الدّوله خسرو شاه بن بهرامشاه ( 548 - 555 ) بعد از مرگ بهرامشاه پسرش خسرو شاه جاى او را گرفت ليكن غوريان در اين تاريخ قوّت گرفته بودند و سلطان سنجر پير و ضعيف شده و تركان غز در ممالك سنجرى جايگير گرديده بودند به همين علل خسرو شاه بنگاهدارى پاىتخت اجدادى قادر نيامد و غزان در 555 غزنين را از دست او گرفتند و از اين تاريخ ببد ممالك غزنوى به همان هندوستان غربى منحصر گرديد .